ديگر در حقّشان قرار داده شد به خاطر كثرت نمازها جهت انجامشان سرعت نموده تا بلكه تمام را در وقت درك كنند و همچنين است سرّ مشروع شدن نوافلى كه قبل از عصر مىخوانند يعنى پس از مشروعيّت آن مردم سرعت كرده تا تمام نمازهاى واجب و نافله را بخوانند و توضيح آن اين است كه : مردم با خود مىگويند : اگر تسويف نموده و نماز را تأخير انداخته و در زوال بخوانيم وقت از ما فوت مىشود و همچنين است وضوء در مغرب ، يعنى ايشان مىگويند : نماز را به تأخير مىاندازيم تا وضوء بگيريم و اين سبب مىشود كه وقت گذشته و از آنها فوت شود لذا براى پيشگيرى از چنين امرى به وضوء آن بسيار ترغيب و تحريص شده‌اند تا سرعت كرده و قيام به آن نمايند و نيز چهار ركعت نافله بعد از مغرب و نماز شب را دستور است آخر شب خوانده تا به خواندن نماز صبح سرعت شود ، پس براى اين علَّت نمازها به اين كيفيت واجب شده‌اند . حديث ( 4 ) محمّد بن موسى بن متوكَّل رضى الله عنه از محمّد بن يحيى عطَّار ، از يعقوب بن يزيد ، از حمّاد ، از حريز ، از زراره ، از حضرت ابى جعفر عليه السّلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند : براى اين نافله مشروع شده است كه به واسطه اش فسادى كه در فريضه پديد مىآيد ترميم و جبران شود . باب بيست و پنجم سرّ اين كه جايز نيست شخص براى جماعتى امامت كرده يا به تنهايى نماز بخواند در حالى كه و شاح پوشيده يعنى روى لباسهايش جامه اى را به صورت حمايل به تن كرده باشد و سرّ اين كه ترك اذان و اقامه براى مريض جايز نيست حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از احمد بن الحسن بن على بن فضّال ، از عمرو بن سعيد ، از مصدق بن صدقه ، از عمّار ساباطى ، وى مىگويد : از حضرت امام صادق عليه السّلام پرسيدم ، آيا شخصى كه امام جماعت است براى گروهى جايز است در هنگام امامت و شاح بپوشد ؟ حضرت فرمودند : خير ، شخص با جماعت و گروهى نماز نخواند و حال آنكه روى لباسهايش جامه اى را به صورت حمايل به تن نموده اگر چه لباسهايش زياد هم باشند زيرا امامى كه وشاح پوشيده حق ندارد با مردم نماز جماعت بخواند و سپس